This is default featured slide 1 title
This is default featured slide 2 title
This is default featured slide 3 title
This is default featured slide 4 title

Category Archives: Atrakcje turystyczne

Stadniny konne w Bieszczadach

Bieszczady widziane z grzbietu konia to niezapomniane przeżycie. Dlatego też powstało tutaj wiele ośrodków jeździeckich oraz stadniny koni. Z regionem szczególnie kojarzą się konie huculskie, bo one tutaj były niemal od początku osadnictwa. Na terenie Bieszczadów można zarówno pobierać nauki jazdy konnej, jak też przemierzać trasy, których na terenie BdPN jest 142 km.

Szlakiem Architektury Cerkiewnej

Bieszczady znane są na ogół z licznych cerkwi drewnianych, które pozostawili nam dawni ich mieszkańcy – etnograficzni Bojkowie i Łemkowie. O kościołach drewnianych wiedzą nieliczni miłośnicy tej górskiej krainy. Malownicze, strzeliste kościółki, kryte stromymi, często gontowymi dachami, łemkowskie cerkwie z baniastymi hełmami, kameralne, wiejskie dwory i domy szlacheckie, budowane z potężnych bali drzewnych zauroczą każdego, nawet niezainteresowanego specjalnie budownictwem ludowym.

Muzeum Przyrodnicze w Ustrzykach Dolnych

Początki muzeum sięgają 1968 r., kiedy to z inicjatywy „Społecznego Komitetu Organizacyjnego Muzeum Fauny Bieszczadzkiej” i miejscowych myśliwych rozpoczęto gromadzenie eksponatów przyrodniczych. W 1974 r. przystąpiono do budowy nowego obiektu, którego otwarcie nastąpiło po 12 latach. W 1991 r. muzeum zostało przekazane Bieszczadzkiemu Parkowi Narodowemu. Na jego bazie powstał Ośrodek Naukowo-Dydaktyczny BdPN, który prowadzi działalność naukową, dydaktyczną oraz muzealną.

 

 

Znajdują się tu ekspozycje stałe:


– „Bieszczady dawniej i dziś”

– „Biologia i systematyka świata zwierząt”

– „Wybrane zagadnienia z paleontologii”

– „Geologia Bieszczadów na tle Karpat”

– „Geomorfologia, hydrologia, klimat i gleby Bieszczadów”

– “Plan ochrony Bieszczadzkiego Parku Narodowego i otuliny”

– „Flora I zbiorowiska roślinne oraz fauna Bieszczadów”

Muzeum organizuje również wystawy czasowe związane z regionem, które okresowo zastępują ekspozycję „Bieszczady dawniej i dziś”

Bieszczadzki Park Narodowy

Jest trzecim co do wielkości parkiem narodowym na terenie Polski. W chwili utworzenia w 1973 obejmował masyw Tarnicy, Krzemienia i Halicza, oraz podszczytowe partie Połoniny Caryńskiej o powierzchni zaledwie 59,55 km2. Obszar parku był powiększany czterokrotnie w latach 1989, 1991, 1996 oraz 1999. Jednakże pojęcie „park narodowy” znane jest w polskich Bieszczadach znacznie wcześniej niż 1973 rok. Otóż od lat 50. XX wieku połoniny znajdowały się w zarządzie dyrektora Tatrzańskiego Parku Narodowego. Było to związane z poszukiwaniem nowych pastwisk dla podhalańskich owiec, którym ochrona ścisła łąk w TPN zabroniła wstępu na hale tatrzańskie. Obecnie w granicach BdPN znajduje się ogromna część tzw. polskich Bieszczadów Wysokich, a także kilka enklaw, z największą w dolinie górnego Sanu.

Cerkiew w Łopience

Cerkiew parafialna, pw. św. Męczennicy Paraskewii. Obecna, murowana, zbudowana w 1757 r. z fundacji Strzeleckich. Była najbardziej znanym sanktuarium kultu maryjnego w zachodnich Bieszczadach. Cudowna ikona Matki Boskiej Łopieńskiej (w typie MB Rzymskiej) przyciągała ogromne rzesze wiernych. Rozpoczynający się 13 lipca odpust trwał kilka dni, a przychodziło nań jeszcze w XIX wieku kilkanaście tysięcy wiernych. Wokół cerkwi rosną stare lipy. Najstarsza, mająca około 300 lat, stoi obok prezbiterium cerkwi. To na niej wedle tradycji zatrzymała się ikona Matki Bożej.

“Cudowne źródełko” w Zwierzyniu

Zwierzyń lokowano przed 1580 rokiem na terenie dóbr Kmitów. Miejscowa tradycja podaje, że nazwa wsi pochodzi od wydobytego ze źródła 150 lat temu przez pewną niewiastę krzyża Zwizenye od ukr. “Wozdwyzenje czestnoho chresta” (podwyższenie krzyża świętego). Do drugiej wojny światowej studzienka była otoczona kultem. Stąd nad nią drewniany krzyż. Co roku, setki wiernych przybywały tu w uroczystej procesji, a ksiądz dokonywał poświęcenia źródła. Krzyż wydobyty jakoby ze studni znajdował się do 1922 r. w miejscowej cerkwi, obecnie jest w Muzeum Diecezjalnym w Przemyślu. Najciekawsze jednak, że krzyż ten pochodzi z I połowy XVIII wieku i był wykonany we francuskim mieście Limoges, ponad 1500 km od Zwierzynia.

Sanktuarium Matki Bożej Pięknej Miłości w Polańczyku

Cerkiew parafialna, pw. Św. Męczennicy Paraskewii. Poprzednia, drewniana, według tradycji wzniesiona pod koniec XVIII w. z fundacji cesarzowej Marii Teresy. Kolejna, murowana, zbudowana w 1909 r. Od 1948 r. użytkowana jako parafialny kościół rzymskokatolicki. Pierwszy łaciński proboszcz, ks. Franciszek Stopa, przeniósł tu z cerkwi w Łopience główny ołtarz wraz z cudowną ikoną Matki Boskiej Łopieńskiej, ratując go od zagłady. Pierwotne wyposażenie nie zachowało się. Dzwonnica murowana, parawanowa, trójarkadowa, zbudowana zapewne w 1863 r. Dzwon z 1894 r. Cmentarz cerkiewny, niemal całkowicie zdewastowany. Zachowały się jedynie dwa nagrobki i ogrodzenie trzeciego. Wśród nich nagrobek proboszcza ks. Wasyla Ochnycza(1858-1942).

Zapora w Solinie

Zaporę i elektrownię wodną wzniesiono w latach 1961-68. Był to pierwszy obiekt tego typu w Polsce budowany segmentowo. Przy jej budowie wykorzystano dźwig liniowy sprowadzony z Wielkiej Brytanii. Jest to zapora betonowa typu ciężkiego. Wysokość jej od podstaw do korony wynosi 82 metry, a rozpiętość od brzegu do brzegu 644 metry. Obok produkcji energii elektrycznej, głównym zadaniem zbiorników bieszczadzkich jest gospodarka wodna. Mogą one zapobiegać powodziom, a także regulować niedobory wody w okresie suszy. W okresie letnim jej korona jest wczasowym deptakiem przemierzanym przez dziesiątki tysięcy turystów.

Zapora w Myczkowcach

Wzniesiona w latach 1956-1960 z rdzeniem betonowo-iłowym i wałem ziemnym posiada wysokość 17,5 m i długość 460 m. Wielkość spiętrzenia dochodzić może do 15,5 m. Budowę zapory w Myczkowcach podjęto jeszcze na początku lat 20-tych XX wieku (przebito wówczas sztolnię pod górą Grodzisko, która doprowadza wodę z zalewu myczkowieckiego do niewielkiej hydroelektrowni o mocy 8,5 MW w Zwierzyniu). Poniżej zapory w dawnym korycie Sanu znajduje się jeden z ciekawszych pomników bieszczadzkiej przyrody pionowa ściana skalna, o wysokości 69 m i o długości 600 m, na której wyrosła karłowata roślinność.
Wioska Tworylne (spalona w 1946 roku)
Proponujemy Państwu spacer do nieistniejącej wioski Tworylne, która tak jak kilkanaście okolicznych wsi została spalona w latach 1944-47. Wydarzenia te wpłynęły na dalszy rozwój Bieszczadów, a miejsca dzisiaj opustoszałe oddają atmosferę minionych lat i pozwalają na chwilę zadumy. Piękne, malownicze przestrzenie po dawnych wioskach, pełne uroczysk, potoków i strumyków sąsiadują z masywami leśnymi tworząc na stokach gór swoistą mozaikę. Dominujące nad tym terenem wzgórza Otrytu ponad błękitną wstęgą Sanu tworzą szeroko otwarty krajobraz z urokliwymi zakątkami, zdrowym powietrzem i czystą wodą.